در ژولای سالی 1518، اهالی شهر اشتراسبورگ که در زمان وقت جز امپراتوری روم بود، شروع به رقصیدن کردند.
همهی قضیه از وقتی شروع شد که خانمی به نام بانو تروفئا (Frau Troffea) شروع به تکان دادن عصای خودش کرد و چند روز هم این کار رو ادامه و داد و دیگر مردم هم بهش ملحق شدند!
مردم تا چندین روز میرقصیدن و به نظر میرسید قرار نیست بس کنن.
تا ماه بعد حدود 400 نفر داشتن میرقصیدن!
پزشکان وقت معتقد بودند که این کار به خاطر جوش آوردنه و باید انقدر برقصن تا سرد بشن.
پس صحنه آماده شد و گروه رقص حرفهای استخدام شد و همه شروع کردن به رقصیدن.
ولی سرد نشدن و حتی تعدادی هم از خستگی بیهوش شدن و تعدادی هم سکته کردن و مردند!
این پدیده تا سپتامبر ادامه داشت و در نهایت رقاصها به معبدی در قلهی کوه برده شدن تا برای رستگاری و بخشش دعا کنن و معتقد بودن که دیگه فقط خدا میتونه کمک کنه.
شاید به نظرتون اینا همش داستانه ولی این پدیده در کتابها آورده شده.
پدیدههای مشابهی هم در آلمان و سوئیس اتفاق افتاد ولی وسعتشون کمتر بود.
جان والر، تاریخدان دانشگاه میشیگان، معتقد بود که اینها به خاطر ویتوس مقدس بود که مردم قرن 16 معتقد بودن که میتونست مردم رو به رقصیدن نفرین کنه.
ولی چون تو اون زمان بیماری و قحطی شیوع داشت، ممکنه که استرس و اضطراب باعث این خرافات شده بوده باشه.
والر توی کتاب خودش به نام “زمانی برای رقصیدن، زمانی برای مردن” میگه که توی همهی منابع که راجع به اون زمان مطلب آوردن، از رقصیدن آگاهانه و نه تنها تکان خوردن حرف زده میشه.
ولی بعضیها هم معتقدن که ممکنه رقاصها، ارگوت مصرف کرده باشن.
ارگوت یه نوع قارچه که توی تولید LSD و مواد روان گردان استفاده میشه و باعث تکان خوردن میشه.
ولی سوالی که ایجاد میشه اینه که اگه مردم دچار بیماری شدن، انرژی لازم برای چندین روز رقصیدن رو از کجا آوردند؟
رابرت بارتولومیو (Robert Bartholomew)، جامعهشناس دانشگاه جیمز کوک استرالیا، معتقد بود که رقاصها داشتند مراسمی مذهبی برگزار میکردند.
والر معتقد بود که رقاصها نمیخواستند که برقصن.
رقص مرگ پدیدهای بود که بهش “mass psychogenic illness” گفته میشه.
یعنی بیماری با منشا روانی که عدهی زیادی رو درگیر میکنه.
بیماریهای روانی دیگه هم بوده که ایدهی والر رو تایید میکرده مثل اپیدمی خنده که به مدت 18 ماه تانزانیا رو درگیر کرد.
چه قدیس نفرینکننده بوده چه LSD هیچوقت نمیفهمیم که چی باعث شده مردم تا پای مرگ برقصن.
