
شاید برنامهریزی برای انجام کارها، سخت به نظر برسه.
ولی با استفاده از یه سری تکنیک میشه خیلی راحت برنامه ریخت.
برنامهریزی خیلی مزیت داره.
یکی از اونا جلوگیری از اتلاف وقته.
وقتی که میدونید الان باید چیکار کنید، دیگه احتمالش خیلی کمه که وقت تلفی کنید.
علاوه بر این، برنامهریزی باعث افزایش تمرکز میشه.
یکی از عوامل کاهش تمرکز، فراوانی انتخابه و وقتی که برنامه داشته باشین، دیگه انتخاب محدود شده و در هر زمان شما باید یک کار رو انجام بدین.
حالا چطوری برنامه ریزی کنیم؟
از بهترین ابزارها، تقویمه.
توی تقویم در هر روز شما مشخص میکنید که در هر ساعت چه کاری رو انجام بدین.
مثلا میگین که صبح ساعت 6 بیدار میشم و از 6 تا 7 ورزش میکنم و 7 تا 8.5 درس میخونم و 8.5 تا 10 فیلم میبینم.
تقویم رو باید بر اساس خودتون بچینید و اگه بخواین میتونین ساعت خالی هم داشته باشین که توی تقویم تعریف نشده.
شاید بگین که وقتی اینجوری برنامه میریزین، یه کاری پیش میاد و همهچی به هم میریزه.
برای اینجور مواقع، زمانهای جبرانی داشته باشین که بتونین ازش استفاده کنید.
یه نکته هم باید توجه کنید که ما انسانها معمولا نمیتونیم درست تخمین بزنیم که یه کاری چقدر طول میکشه و معمولا تخمین کمتر از مقدار واقعی داریم.
برای اینکار هم میزان تقریبی که فکر میکنید کارتون طول میکشه و در 1.5 ضرب کنید.
تقویم، هم میتونه کاغذی باشه و هم دیجیتال.
برای تقویم دیجیتال از هر نرمافزاری میتونین استفاده کنید و فرقی نداره ولی من از Google Calendar استفاده میکنم.
یه سری تکنیک هم هست که میتونه تو برنامهریزی کمکتون کنه.
ماتریکس ایزنهاور
یه جدول دو در دو رسم میکنید که در یه ضلع، ضروری و غیرضروری و در ضلع دیگه مهم و غیر مهم رو مینویسین.
و کاراهاتون رو توی این جدول مینویسین.
در این صورت چهار حالت پیش میاد:
مهم و ضروری -> انجامش بدین.
مهم و غیرضروری -> براش برنامه بریزین.
غیرمهم و ضروری -> به شخص دیگه بسپارینش.
غیرمهم و غیرضروری -> چرا اصلا این کار رو میخواین انجام بدین؟
روش آیوی لی
آخر هر روز لیستی از 6 کار مهم روز بعد رو بنویسین.
این 6 کار رو اولیت بندی کنید.
روز بعد، از اولین کار شروع میکنید و تا تموم نشده به کار بعدی نمیرین.
و همینطور تا آخر.
در آخر روز هم کارهای ناتمام رو به روز بعد اضافه کنید.
شاید در نگاه اول، روش خوبی نباشه ولی وقتی ازش استفاده کنید، میبینید که چه چیز خوبیه!
در آخر هم، برنامهریزی و رسیدن به کارها یه چیز درونیه و وقتی به جای مطالعه وارد فضای مجازی میشین و کل روز رو اونجایین، اگه در آخر روز بگین که وقت ندارم، شاید کمی بیانصافی باشه و تنها توی اولویتبندی بوده که کارهاتون براتون اولویت نداشتند.




